Λύχνος του Αλαδίνου - ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ


Λύχνος του Αλαδίνου


Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ
που σου χαράξαν πειρατές Κινέζοι στις λαγόνες.
Γυμνοί με ξύλινους φαλλούς τριγύρω απ’ το λαιμό
μας σπρώχναν προς την θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες.


Κόκκαλο ρίξε στο σκυλί το μαύρο που αλυχτά
και στείλε την «φιγούρα» μας στον πειρατή ρεγάλο
Πες μου, που βρέθηκε η στεριά στου πέλαου τ’ ανοιχτά
και το δεντρί με το πουλί που κρώζει το μεγάλο;

Για το άστρο της ανατολής κινήσαμε μικροί.
Πουλί, πουλάκι στεριανό, θάλασσα δε σου πρέπει!
Και σε που σε φυτέψαμε, παιδί στο Κονακρί,
 
με γράμμα συμβουλευτικό της μάνας σου στην τσέπη.

Του ναύτη δος του στην στεριά κρεβάτι και να πιει.
-Όλο τον κόσμο γύρισες, μα τίποτα δεν είδες....-
 
Μεσ’ το μετάξι κρύβονταν της Ίντιας οι σκορπιοί
κ’ έφερνε ο αγέρας της νοτιάς στην πλώρη άμμο κι ακρίδες.

Σημάδι μαύρο απόμεινε κι ας έσπασε ο χαλκάς.
-Στην αγορά του Αλιτζεριού δεμένη να σε σύρω.-
 
και πήδηξε ο μικρός θεός μια νύχτα, των Ινκάς,
 
στου Αιγαίου τα γαλανά νερά, δυο μίλια όξω απ’ την Σκύρο

Μεσάνυχτα και ταξιδεύεις δίχως πλευρικά!
Σκιάζεσαι μήπως στο γιαλό τα φώτα σε προδίνουν,
 
μα πρύμα πλώρα μόνη εσύ πατάς στοχαστικά,
 
κρατώντας στα χεράκια σου τον λύχνο του Αλαδδίνου.


ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ


(  Υπήρξε ένας παρεξηγημένος ποιητής όσο ζούσε. Μετά τον θάνατό του, μελοποιήθηκε ίσως περισσότερο απ’ όλους. Αναγκάστηκε μικρός να μπαρκάρει και είχε την τύχη να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Αυτό αποτυπώθηκε αργότερα στην ποίηση του, μια ποίηση που σε ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο, που σου προσφέρει όμορφες εικόνες και που ταυτόχρονα σου υπενθυμίζει πως παντού στον κόσμο, τα συναισθήματα των ανθρώπων είναι ίδια. 
Χαρά, λύπη, πάθος, έρωτας, οργή και καλοσύνη.
·         Γεννήθηκε το 1910. Πέθανε σε ηλικία μόλις 65 ετών. Σήμερα, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της σύγχρονης Ελλάδας. Και όχι άδικα. Γιατί τα ποιήματα του έχουν κάτι μοναδικό, που δεν πρόκειται να το βρεις αλλού. Είναι τόσο μουντά αλλά και τόσο αισιόδοξα, που γίνονται αμέσως γοητευτικά.) 




Δεν υπάρχουν σχόλια