Σκύλοι και άνθρωποι,ψείρες και ιδιοφυΐες παίζουμε ότι υπάρχουμε ...- Fernando Pessoa


Αν παρατηρήσω με προσοχή τη ζωή που ζουν οι άνθρωποι, δεν βρίσκω τίποτα σ’αυτήν που να τη διαφοροποιεί από εκείνη που ζουν τα ζώα.
Και τους μεν και τα δε τους έριξαν χωρίς να έχουν συνείδηση στη μέση των πραγμάτων και του κόσμου· και οι μεν και τα δε διασκεδάζουν κατά διαστήματα· και οι μεν και τα δε διανύουν καθημερινά την ίδια οργανική διαδρομή· και οι μεν και τα δε δεν σκέφτονται πέραν αυτού που σκέφτονται, ούτε ζουν πέραν αυτού που ζουν.
Η γάτα κυλιέται στον ήλιο και κοιμάται εκεί. Ο άνθρωπος κυλιέται στη ζωή, μ’ όλες του τις πολυπλοκότητες, και κοιμάται εκεί.
Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπορεί να απελευθερωθεί από το νόμο της μοίρας να είναι όπως είναι.
Κανείς τους δεν προσπαθεί να σηκώσει το φορτίο του είναι.
Οι σπουδαιότεροι από τους ανθρώπους αγαπούν τη δόξα, αλλά την αγαπούν όχι σαν μια δική τους αθανασία, αλλά σαν μια αθανασία αφηρημένη, στην οποία κατά τύχη δεν συμμετέχουν.
Αυτοί οι στοχασμοί, που μου είναι συχνοί, μου προκαλούν ένα ξαφνικό θαυμασμό απέναντι σ’ αυτό το είδος ατόμων που ενστικτωδώς αποστρέφομαι. Αναφέρομαι στους μυστικιστές και τους ασκητές – στους αναχωρητές όλων των Θιβέτ, στους Σίμωνες τους στυλίτες των στύλων του σύμπαντος ολόκληρου.
Αυτοί, ακόμα και μέσω του παράλογου, προσπαθούν πράγματι να απελευθερωθούν από το ζωικό νόμο. Αυτοί, ακόμα και μέσω της τρέλας, προσπαθούν πράγματι να αρνηθούν τον νόμο της ζωής, το κύλισμα στον ήλιο και την αναμονή του θανάτου χωρίς να τον σκέφτονται. Αναζητούν ακόμα και ακίνητοι στην κορυφή ενός στύλου· ποθούν ακόμα και σ’ ένα κελί χωρίς φως· θέλουν αυτό που δεν γνωρίζουν, ακόμα και μέσα στο υφιστάμενο μαρτύριο και την επιβαλλόμενη οδύνη.
Εμείς όλοι οι άλλοι, που ζούμε ως ζώα με μικρότερη ή μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, διασχίζουμε τη σκηνή σαν κομπάρσοι που δεν μιλούν, ευχαριστημένοι από τη ματαιόδοξη επισημότητα της διαδρομής. Σκύλοι και άνθρωποι, γάτες και ήρωες, ψείρες και ιδιοφυΐες παίζουμε ότι υπάρχουμε, χωρίς να το σκεφτόμαστε (γιατί οι καλύτεροι σκέφτονται μόνο το να σκέφτονται) κάτω από την απέραντη γαλήνη των άστρων.
Οι άλλοι – οι μυστικιστές της κακιάς στιγμής και της θυσίας – αισθάνονται τουλάχιστον, στο κορμί και την καθημερινή τους ζωή, τη μαγική παρουσία του μυστηρίου. Είναι απελευθερωμένοι γιατί αρνούνται τον ορατό ήλιο· είναι πλήρεις γιατί άδειασαν απ’ όλο το κενό του κόσμου.
Γίνομαι σχεδόν μυστικιστής, [σαν] αυτούς, μιλώντας γι’ αυτούς, αλλά θα ήμουν ανίκανος να είμαι κάτι περισσότερο από αυτές τις λέξεις που γράφονται σύμφωνα με την περιστασιακή μου διάθεση. Θα είμαι πάντα από τη Ρούα ντος Ντοραδόρες, όπως η ανθρωπότητα ολόκληρη. Θα είμαι πάντα σε στίχο ή σε πρόζα, υπάλληλος γραφείου. Θα είμαι πάντα, ως προς το μυστικιστικό ή το μη μυστικιστικό, τοπικός και υποταγμένος, σκλάβος των αισθήσεων και της στιγμής που θα τις έχω. Θα είμαι πάντα, κάτω από την απέραντη γαλάζια σκέπη του μουγγού ουρανού, οπαδός ενός ακατάληπτου τελετουργικού, ενδεδυμένος με τη ζωή για να το τελέσω, και εκτελώντας, χωρίς να ξερω γιατί, κινήσεις και βήματα, στάσεις και υποκλίσεις, μέχρις ότου τελειώσει η γιορτή, ή ο ρόλος μου σ' αυτήν, και μπορέσω να πάω να φάω τα εκλεκτά ορεκτικά στα μεγάλα τραπέζια που βρίσκονται, καθώς λένε, στο βάθος του κήπου.




Fernando Pessoa
ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ
Α’ ΤΟΜΟΣ


ΕΚΔΟΣΕΙΣ GUTENBERG

Δεν υπάρχουν σχόλια