Είναι τα μόνα μέρη του κόσμου όπου αισθάνομαι αθώος (ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ)


Είναι τα μόνα μέρη του κόσμου όπου αισθάνομαι αθώος


Αναμφισβήτητα, μερικές φορές έκανα πως παίρνω τη ζωή στα σοβαρά. Πολύ γρήγορα όμως, μου εμφανιζόταν η ελαφρότητα του ίδιου του σοβαρού και εξακολουθούσα μόνο να παίζω το ρόλο μου, όσο πιο καλά μπορούσα.
Έπαιζα τον αποτελεσματικό, τον έξυπνο, τον ενάρετο, τον καλό πολίτη, τον αγανακτισμένο, τον επιεική, τον αλληλέγγυο, το υπόδειγμα ήθους… Με δυο λόγια, σταματώ, έχετε ήδη καταλάβει πως ήμουν σαν τους Ολλανδούς μου, που είναι εδώ χωρίς να είναι: ήμουν απών τη στιγμή που καταλάμβανα τον περισσότερο χώρο.
Πραγματικά ειλικρινής κι ενθουσιώδης δεν υπήρξα παρά μόνο τον καιρό που έκανα αθλητισμό, και στο στρατό, όταν έπαιζα στα έργα που ανεβάζαμε για το κέφι μας. Και στις δυο περιπτώσεις υπήρχε ένας κανόνας παιχνιδιού που δεν ήταν σοβαρός, και σπάγαμε πλάκα να τον παίρνουμε για σοβαρό. Ακόμη και σήμερα, τα παιχνίδια της Κυριακής σ’ ένα ασφυκτικά γεμάτο γήπεδο και το θέατρο, που το αγάπησα μ’ ένα πάθος απαράμιλλο, είναι τα μόνα μέρη του κόσμου όπου αισθάνομαι αθώος.



Η ΠΤΩΣΗ

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια